ACCEPTATIE ZEGT NIET DAT HET GOED WAS

Accepteren wat er is gebeurd, kan betekenen dat je erkent dat het deel uitmaakt van jouw realiteit. Het hoeft niet te betekenen dat je denkt dat het juist was, iemand vergeeft of ophoudt met proberen te veranderen wat nog wel te beïnvloeden is.

“Je moet het accepteren.” De woorden kunnen klinken als een gesloten deur. Alsof iemand je vraagt ​​te stoppen met protesteren tegen iets dat echt pijn doet. Daarom moet acceptatie een woord zijn dat je kunt verkennen, en niet een eis die iemand anders aan je stelt.

WAT BETEKENT ACCEPTATIE HIER

Hier gebruiken we acceptatie om een ​​uitgangspunt te beschrijven: dit is waar ik nu mee te maken heb. Je hoeft het uitgangspunt niet leuk te vinden. Je hoeft ook nog niet te weten wat je ermee moet doen.

Stel je voor dat een vriend herhaaldelijk op het laatste moment afzegt. Je hebt me verteld welke invloed het op je heeft. Toch gebeurt het weer. Het toegeven van dat patroon kan pijn doen, vooral als je lang hebt gewacht op de volgende keer dat het anders zou zijn.

Je kunt nog steeds wensen dat de vriend verandert. Tegelijkertijd kun je gaan plannen op basis van hoe het contact daadwerkelijk heeft gewerkt: boek iets dat niet afhankelijk is van één enkel bericht, of onthoud je van een ontmoeting waarbij je niet nog een keer teleurgesteld wilt worden. Acceptatie wordt dan een basis voor een keuze.

GRENZEN KUNNEN BLIJVEN

Het feit dat er iets is gebeurd, geeft niemand het recht om daarmee door te gaan. Je kunt nee zeggen, afstand nemen en om steun vragen, zelfs als je hebt geaccepteerd dat het verleden niet ongedaan kan worden gemaakt. Je hoeft iemand niet te vergeven om een ​​grens te stellen.

Als wat er gaande is bedreigend of gevaarlijk is, is de kwestie van bescherming en hulp urgenter dan het vinden van de juiste aanpak daarvoor. Acceptatie mag nooit worden gebruikt als argument dat je moet blijven.

Er zijn ook zaken die gezamenlijk veranderd kunnen worden. Het onderkennen van oneerlijke omstandigheden kan het begin zijn van organiseren, uitspreken of steun zoeken. De werkelijkheid wordt niet minder reëel omdat je haar probeert te veranderen.

U hoeft zich niet klaar te voelen

Je kunt begrijpen dat er iets is gebeurd en daar donderdag toch weer boos over zijn. Vermist kan blijven na een weloverwogen beslissing. Die gevoelens hoeven niet te betekenen dat je het niet hebt geaccepteerd.

Het probleem als je van acceptatie een doel maakt dat je moet bereiken, is dat er weer een strijd kan beginnen: nu moet je ook van je eigen reactie afkomen. Het is mogelijk om een ​​gevoel onafgemaakt te laten zijn en toch te kiezen hoe je in een concrete situatie wilt handelen.

EEN MANIER OM DE REALITEIT TE SCHEIDEN VAN HET VERLANGEN

Kies iets informeels en beperkts. Schrijf eerst op wat je echt weet. In het voorbeeld met de vriend: "Twee van onze laatste drie vergaderingen zijn op dezelfde dag geannuleerd." Schrijf dan wat je wilde: "Ik wil op onze plannen kunnen vertrouwen."

Let op het verschil tussen deze zinnen. Eén beschrijft een reeks gebeurtenissen. De ander laat zien wat voor jou belangrijk is. Beide zijn nodig als je nadenkt over wat je nu wilt doen.

Formuleer een mogelijke volgende stap die binnen handbereik ligt. Het kan een telefoontje zijn, een gewijzigde afspraak of wachten tot je meer energie hebt. Je hoeft geen grote beslissing te nemen om de oefening zinvol te laten zijn.

In de vierde fase van Burned Illusions verkennen we weerstand en acceptatie zonder dankbaarheid te eisen voor wat pijn heeft gedaan. Misschien wil je een ander leven. De vraag is waar je moet beginnen, gegeven de huidige omstandigheden.

Wat zou je als waar kunnen toegeven zonder te hoeven zeggen dat het oké was?